ห่างหายไปนานแสนนาน ดองไว้จนได้ที่ ตอนนี้ได้ฤกษ์กลับมาอัพเรียบร้อยแล้วค่ะ ตอนช่วงก่อนหน้านี้เคยลงรามเกียรติ์(+วรรณคดีเรื่องอื่นๆ)ไป ๓-๔ตอน เห็นกระแสตอบรับดีมาก เลยตัดสินใจจะกลับมา เขียนให้จบเรื่อง
 
     รามเกียรติ์ที่เอามาลงคราวนี้ อุซึงิถอคำประพันธ์เองจาก ต้นฉบับ บทละครเรื่องรามเกียรติ์ ฉบับ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดห้าจุฬาโลกมหาราชนะคะ โดยเน้นเอาความฮา (แต่เนื้อความยังคงความถูกต้องแค่เพิ่มอารมณ์ความรู้สึก) ไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกหรือดูหมิ่นวรรณคดีแต่ประการใด ใครอ่านแล้วรู้สึกว่าแรงไปอยากติชมบอกไว้ได้เลยนะคะ ^^
 
 
อุซึงิ return
 

      เอาล่ะเรามาเริ่มเรื่องรามเกียรติ์ฉบับเกรียนๆเล่าตามใจคนเล่ากันเถอะนะคะ ตามปรกติของวรรณคดีเนี่ยตอนเริ่มเรื่องมันก็ต้องมีบทนำ บทนำของรามเกียรติ์ก็นี่ก็เล่าประมาณว่าว่า โอ้ว เมืองนี้ช่างยิ่งใหญ่สุดๆ มองไปในสามโลกไม่มีใครเทียบได้ เมืองนี่ยิ่งกว่าเมืองสวรรค์อีก อู๊ย กษัตริย์ก็ดูแลดีมีนู่นนี่นั่นเริ่ดค่ะ(ขอไม่เล่าหมด เดี๋ยวเวิ่นแล้วจะหลับกันหมดก่อนเริ่มอ่าน) เจริญจนเรื่องโคลงกาพย์ร่ายกลอนก็เป๊ะ พระองค์ก็เลยให้เล่าเรื่องรามเกียรติ์ขึ้นมา

 

ตอน หิรันตยักษ์ม้วนแผ่นดิน

        เริ่มเรื่องมาเขาก็เล่าว่า นานมาแล้วมียักษ์ตนหนึ่งชื่อหิรันตยักษ์เป็นเซเล็ป อยู่บนเขาจักรวาล ใครๆก็กลัวคุณเธอเพราะคุณเธอเก่งมาก! แต่ยักษ์ตัวนี้ก็ยังรู้สึกว่าไฮโซไม่พอก็เลยทำพิธีให้พระเจ้าให้พร ซึ่งก็ได้(ให้คุณเธอทำไมไม่เข้าใจ) พอได้มาคุณเซเล็ปหิรันตยักษ์ก็คงเกิดอยากได้เสื่อ คุณเธอก็เลยม้วนแผ่นดินเล่นซะเลย ทั้ง๔ทวีปม้วนคุณเธอหมด เอาไปหนีบไว้ที่จั๊กกะแร้อีกตะหาก (อี๊~) แล้วก็ไปนอนเล่นที่เมืองบาดาล พวกเทพทั้งหลายเห็นก็แทบจะกรี๊ดต้องรีบเหาะไปบอกพระอิศวรที่เขาไกรลาสตามสเต็ป บอกว่า” โอ้ไม่ ท่านแย่แล้วหิรันตยักษ์มันม้วนแผ่นดินเอาไปหนีบจั๊กกะแร้ เล่นเอาคนจะเหม็นตายหมด๔ทวีปแล้วท่าน ทำไงดี?” พระอิศวรผู้เป็นใหญ่ที่สุดใน๓โลก (และเป็นคนให้พรหิรันต์ยักษ์เอง) ก็เลย บ่นว่า โอ้ยดูคุณเธอสิแย่มาก สัญญาต้องเป็นสัญญา~♫สิก็เพลงมันบอกไว้ (เพลงเก่ามากยุคป้าเบิร์ดหนุ่มเลยทีเดียว...บ่งบอกอายุคนเขียน) พระอิศวรก็เลยสั่งให้พระนารายณ์ไปปราบซะ(ตลอดอ่ะตัวเองทำไรไว้ส่งพระนารายณ์ไปปราบตลอดเวลาจะเห็นได้ในตอนต่อๆไป) พระนารายณ์ก็เลยต้องลงไปปราบตามหน้าที่

 

              

            พอไปถึงพระนารายณ์ก็แปลงร่างเป็นหมูป่าเผือกแล้วก็ไปวิ่งไล่หิรันตยักษ์ทันที(เพื่ออะไร...ทำไมต้องหมูป่า) ทีนี้ยักษ์มันเห็นหมูป่ามาวิ่งไล่แทง มันก็โมโหสิคะ แถมไม่รู้ด้วยว่าเป็นพระนารายณ์ มันก็เลยหันไปสู้ด้วย(สู้...กับหมูเนี่ยนะ?)พระนารายณ์ก็เลยทั้งขวิดทั้งกัด จนหิรันตยักษ์ตาย(แม่เจ้า...โดนหมูกัดตาย) พอหิรันตยักษ์ตายแล้วพระนารายณ์ก็แปลงร่างกลับแล้วขี่ครุฑกลับไปที่เกษียรสมุทรเป็นอันจบตอนแรกค่ะ

 

            

 

edit @ 24 Aug 2011 20:31:23 by Usagi_CUD44

วันนี้ฉันอยากอัพบล็อก แต่ฉันไม่รู้จะอัพอะไร

จะไม่อัพก็กระไรอยู่เพราะฉันไม่ได้อัพมานานแล้ว

จะหาว่าแก้ตัวก็ได้ ฉันมีงานเยอะมาก รายงานเป็นตั้ง

หนังสือที่ต้องอ่านก็เยอะแยะ แต่ฉันก็ยังรั้นอยากจะอัพ

รูปถ่ายเพื่อมาทำบล็อกแบบHowToฉันก็ถ่ายมาแล้ว

ไอเดียก็จดไว้แล้ว แต่มันก็ใช้เวลาอีกนั่นแหละ พอมา

นั่งคิดคิดวิธีที่จะอัพไ้ด้อย่างเร็วที่สุด ฉันก็คิดวิธีดีๆไม่ออก

ฉันจึงเริ่มบล็อกของฉันครั้งนี้อย่างตรงไปตรงมาว่า

" วันนี้ฉันอยากอัพบล็อก แต่ฉันไม่รู้จะอัพอะไร"

และหลังจากนั้นฉันก็สารภาพไปตามตรงถึงสิ่งที่

ทำให้ฉันเขียนอะไรแบบนี้ออกมา แต่สุดท้ายเขียนไปเขียนมา

ฉันก็จบไม่ลง ฉันจึงตัดสินใจว่า

ฉันจะจบบล็อกของฉันในวันนี้ด้วยคำว่า"จบ"

 

 

 

กระต่ายบ้า!

edit @ 14 Sep 2010 22:49:45 by Usagi_CUD44

edit @ 14 Sep 2010 22:50:46 by Usagi_CUD44

edit @ 14 Sep 2010 22:59:39 by Usagi_CUD44

กระต่ายครวญ

posted on 08 Sep 2010 14:13 by usagi-cud44

เห็นกระต่ายห่างหายไปนาน ประกอบกับ...ไปเจอกลอนเพลงยาวที่...โดนใจอย่างรุนแรง และ...แอบตรงกับนามปากก เลยขอคัดมาสักเล็ก ค่ะ....

 

ที่มา เพลงยาวเจ้าฟ้ากุ้ง

 

แสนวิตกเหมือนกระต่ายที่ใฝ่ฝัน 
แสงพระจันทร์งามจรเวหาสห้อง
พระจันทร์อยู่สำราญวิมานทอง 
ฤาจะปองใจหมายกระต่ายดง

สงสารอก กระต่ายป่าพฤกษาชาติ 
จะวายชีวาตม์ดับจิตด้วยพิศวง
แสนคะนึงถึงเสน่ห์ที่จำนง 
ก็เหมือนอกกระต่ายดงที่หลงเดือน

 

 

กระต่ายหมายจันทร์...ที่ลอกเขามา 

 

ป.ล. ช่วงนี้แอบดองบล็อกเพราะงานเยอะมาก...เดี๋ยวปิดเทอมจะขุดอุซึงิกลับมานะคะ